Zesde Zintuig Zweverig? Mooi niet!

Als tiener maakte ik indrukwekkende gebeurtenissen mee waarvan ik steeds dacht: "Da's ook toevallig!". Rond mijn dertigste kwam het besef dat de vele toevalligheden en samenloop van omstandigheden wellicht toch niet zo toevallig waren als ik tot dan toe steeds had gedacht. Ik had sterk het gevoel dat toeval niet bestaat en dat mijn gevoel eigenlijk altijd wel klopte.


Daar waar anderen me ongevraagd advies gaven over van alles en nog wat, nam ik de goedbedoelde adviezen altijd netjes tot me om vervolgens op gevoel anders te beslissen. Ik wist altijd precies wat ik wilde en ging dan ook mijn eigen weg.

Het duurde toch nog jaren voor ik een eerste stap in de andere wereld zette: iets hield steeds me tegen. Uiteindelijk won mijn nieuwsgierigheid het. Al een jaar lang had ik steevast wel een excuus om vooral niet naar een lezing over de Luisterkind Methode te gaan terwijl ik wist dat er voor één specifieke datum geen zinnig excuus meer te bedenken zou zijn: een donderdagmiddag in oktober 2017. Werkzaam in het onderwijs viel die donderdagmiddag in de herfstvakantie. Toch hield iets me in die herfstvakantie nog steeds tegen en was ik tot op het laatste moment niet overtuigd om te gaan: het was mijn angst om geconfronteerd te worden met pijnlijke, verdrietige gebeurtenissen uit mijn jeugd. Op die bewuste donderdag zou de lezing vroeg in de middag op een half uurtje rijden zijn. Ik vroeg mijn jongste dochter, ze was 13 jaar op dat moment, of ze zin had om samen ergens te gaan lunchen. Dochterlief lag lekker chill een film te kijken en zei dat ze liever thuis bleef film kijken. Ik probeerde nog of ze dan zin had om de stad in te gaan om te shoppen; daar is ze altijd wel voor in maar die donderdag duidelijk niet.... In een flits floepte ik vervolgens uit: "Vind je het okay als ik even ergens naar toe ga?". Haar welgemeende reactie:" Ja jôh mam, ga lekker je ding doen!". Dat was voor mij het keerpunt, het moment: "...ga lekker je ding doen!".

Uiteraard had ik tot het allerlaatste moment gewacht om de beslissing te nemen wel of niet naar de lezing te gaan maar toen jongste dochter zeer overtuigd en oprecht zei "... ga lekker je ding doen!", smeerde ik een boterham, sprong in de auto en reed naar de lezing. Het was meteen weer een les in "heb vooral geen verwachting want het loopt altijd anders dan je denkt". Tijdens de autorit was ik namelijk in de veronderstelling dat ik lekker veilig ergens in een zaal op de achterste rij zou gaan zitten om kennis te nemen van de Luisterkind Methode. Tot mijn verbazing zat ik niet op een achterste rij maar met de grondlegster van de Luisterkind Methode, Diana Hendriks, en andere geïnteresseerden aan een ronde tafel. Nog groter was mijn verbazing toen we aan het werk werden gezet: afstemmen op een voor mij totaal onbekende die ook naar de lezing was gekomen. Dat was mijn eerste bewuste ervaring met mijn zesde zintuig en ik was enorm verwonderd wat er daar gebeurde: de onbekende had zomaar van alles raak over mij te melden en andersom! Ik had in de energie ook info over de onbekende doorgekregen terwijl we nog niets van elkaar wisten! Het maakte dat ik nóg nieuwsgieriger werd en meteen wilde ik alle boeken die Diana had geschreven lezen. Ik reed vol energie en enthousiasme terug naar huis en dacht nog: "Hoe ga ik dit thuis vertellen? Ze verklaren me vast voor gek!" Mijn nieuwsgierigheid èn de drang om de opleiding Luisterkindwerker te doen wonnen het en dus biechtte ik pas de volgende ochtend mijn verwondering en plan op aan mijn lief. Die reageerde enthousiast en dus begon voor mij dit nieuwe avontuur.

Tijdens de opleiding zat ik regelmatig met een heel groot vraagteken omdat ik steeds dacht: HOE DAN? Hoe is het mogelijk dat dit kan? Langzaamaan kwam het besef dat er geen antwoorden te bedenken zijn: dingen zijn er, dingen gebeuren nou eenmaal zonder het te kunnen verklaren. Dat was best wennen voor mij omdat ik heel praktisch, heel aards ben ingesteld. Ik viel van de ene in de andere verwondering en oefende er op los. Het bleef maar komen en ik genoot er oprecht van: er ging een wereld voor me open. De opleiding sloot ik met veel voldoening af en daarna heb ik de specialisatie Levensbrug gevolgd: wat een ervaring was dat!

Steeds weer kwam er van alles op mijn pad en het laatste zetje dat ik nodig had om als Luisterkindwerker aan de slag te gaan was de bevestiging, via een Luisterkindafstemming, dat wat ik eigenlijk al steeds voelde, ook zo was. Ik vroeg een afstemming aan bij Diana met de vraag wat te doen om van de behoorlijk heftige hooikoortsklachten af te komen. Bijna 30 jaar voor mij een jaarlijks terugkerend fenomeen: hooikoorts. Omdat ik nauwelijks nog functioneerde in het hooikoortsseizoen door benauwdheid, loopneuzen, opgezwollen ogen en niesbuien, slikte ik jaarlijks vanaf januari medicatie. Van alles geprobeerd waaronder acupunctuur maar het mocht allemaal niet baten ook al werden de klachten wel minder door de acupunctuurbehandeling maar ik bleef afhankelijk van medicatie. Uit de afstemming kwam het inzicht dat mijn zesde zintuig actief ingezet mocht gaan worden en dat was de reden om actief als Luisterkindwerker aan de slag te gaan. Ik stopte abrupt met de medicatie en wat bleek: geen hooikoortsklachten meer terwijl het midden in het hooikoortsseizoen was! Zesde zintuig zweverig? Mooi niet!


Tot slot

Graag deel ik de foto hiernaast. In onze tuin staat een prachtige blauwe regen. Eronder een tafel met stoelen waar we op warme zonnige dagen in de schaduw kunnen zitten. De blauwe regen bloeit drie keer per jaar. De eerste bloei liep ten einde en de bloemetjes vielen uit. Tijdens het bouwen van deze website, ontdekte ik op een morgen op de tafel de afgevallen blauwe regenbloesem in de vorm van een hart. Ik betrapte mezelf erop dat ik dacht: HOE DAN? Vrijwel meteen volgde het gevoel: dit is een teken dat het klopt dat je de Kleurrijk Luisteren website bouwt. Met een glimlach op mijn snoet krijg ik geen genoeg van het kijken naar deze foto.

Contactformulier